काठमाडौँ । विश्वभर चर्चित “जेन-जी” (जेनेरेसन जेड) पुस्ता नेपालमा पनि राजनीतिक, आर्थिक र सामाजिक परिवर्तनको माग गर्दै उभिएको छ। सन् १९९७ देखि २०१२ बीच जन्मिएको यो पुस्ता प्रविधि, नवीनतम ज्ञान र गतिशील सोचले सुसज्जित भएता पनि नेपालमा यो नैराश्य र पलायनको शिकार बनेको छ।
नयाँ पुस्ताको माग:
रास्वपा सांसद निशा डाँगीले प्रतिनिधि सभामा जोड दिँदै भनिन्, *”जेन-जी पुस्ताले स्थिर सरकार र विकासमा फड्को मार्न सक्ने नेतृत्व चाहन्छ। ‘डेट एक्सपायर’ भएका वृद्ध नेताहरूले यसलाई साकार गर्न सक्दैनन्।”* उनको मत अनुसार, नयाँ पुस्तालाई नै नेतृत्वमा ल्याउनुपर्छ, जसले गुणस्तरीय शिक्षा, रोजगारी र सीप विकासलाई प्राथमिकता दिनेछ।
विकास बहस: आशावाद vs निराशावाद
यसबीच, सरकार र विपक्षबीच विकासको प्रगतिलाई लिएर बहस छ। काँग्रेस सांसद ज्ञानेन्द्रबहादुर कार्कीले *”नेपालमा केही भएन”* भन्ने बयानलाई खारेज गर्दै भने, *”सीमित साधनमा सक्दो विकास भएको छ, तर जनताको अपेक्षा पूरा हुन सकेको छैन।”*
ऊर्जा मन्त्री दीपक खड्काले नेपालमा भएका विकासकर्महरूलाई नकार्नेहरूलाई *”नेपाल-विरोधी”* भन्ने गरी जवाफ दिए। उनले सिन्धुपाल्चोकको २०७८ को बाढीपीडित क्षेत्रको पुनर्निर्माणमा सरकारको प्रतिबद्धता जाहेर गरे। तर, ४ वर्षपछि पनि पुनर्निर्माण अधुरो रहँदा जेन-जी पुस्ताको विश्वास कायम गर्न गाह्रो देखिएको छ।
जेन-जीको चुनौती:
विश्वभर तीव्र विकास र डिजिटल क्रान्तिको अनुभव गर्ने यो पुस्ता नेपालमा ढिलाइ, भ्रष्टाचार र अक्षम नेतृत्वले फ्रस्टेसन भइरहेको छ। यसले युवाहरूलाई विदेश पलायन प्रवृत्ति बढाउन मद्दत गरेको छ।
जेन-जी पुस्ताले नेपालमा नयाँ सोच, पारदर्शी नेतृत्व र योग्यतामा आधारित अवसर चाहेको छ। तर, पुरानो राजनीतिक संरचनाले यसलाई अनदेखा गर्दा देशको प्रगति र युवाको भविष्य अधुरा बनेको छ।
