जब म स्कूलको विद्यार्थी थिएँ, हरेक बिहान, हामी छापाखानाकार्डमा भेला हुन्छौं र हाम्रो भूमि, प्यालेस्टाइनमा समर्पित गीतहरू भेला गर्दछौं। हाम्रा धेरै वर्गले हामीलाई हाम्रो संस्कृति र परम्पराको बारेमा गहिरो रूपमा प्यालेस्टाइन भूमिमा जडित बनाउँदछन्।
प्रत्येक मार्च 300, हामी जग्गा दिन मार्क गर्दछौं। केटीहरूले कढ़ाई ड्रेसहरू लगाउँथे र केटाहरूले सेतो शर्ट र केफिह लगाउनेछन्। हामी उठाइएको प्यालेस्टिनी फ्ल्याग र प्यालेस्टाइन भूमि संघर्षको सम्झना आउँछ।
मैले आफ्नो घरबाट निर्वाचनको सामना गर्नुपर्दा मात्र यस संघर्षको बारेमा सिकाएको साँचो अर्थ मैले पूर्ण रूपमा महसुस गरें।
मेरो जन्म र राजधानीको पूर्वी झण्डाको पूर्वी जुलाईमा उठाइएको थियो। यो एक शताब्दी – पुरानो छिमेक हो, जहाँ किसानहरू र व्यापारीहरू समाधान गर्छन्। समयसँगै, यो गाजाको सब भन्दा घनदार जनसंख्या हो, यसको कडा समुदायको सम्बन्ध र प्रतिरोधको इतिहासका लागि परिचित थियो। यो कुनै संयोग होइन।
मेरो परिवार सयौं वर्षदेखि शोजियामा बस्दै छ। उनीहरूले लामो यात्राको रूपमा चिनिन लामो सडक पत्ता लगाउन लामो यात्रा गरेसम्म एउटै क्षेत्रमा घर घर फर्केका थिए। यो केवल एक नाम मात्र होइन; यस देशमा हाम्रो जरा भाँचेको कतिको लागि यो एक नियम हो।
हामीलाई केवल थुजियामा हाम्रो घरहरू छैन तर हाम्रो खेन्ड पनि। म उनको हजुरबुवाको भद्राक्षको आर्भमा खेल्दै हुर्कें। जैतुनको रूखहरूले हामीलाई हाम्रो देशलाई कसरी प्रेम गर्ने, र तिनीहरू जस्तो अडिग हुन सिकायो।
मैले सोचेको छैन, एक मिनेट को लागी, मेरो घर, मेरो छिमेकीलाई छोडेर मेरो छिमेकी। बच्चाको हैसियतमा मैले कहिले पनि अरू कतै सपना देखेको थिइनँ, म मेरा पुर्खाहरू जहाँ मेरा पुर्खाहरूसँग बस्न चाहन्थें, जैतुनको रूखहरू बत्तीँ भैरहेको थिएँ।
201 2014 मा इजरायल भाग्नुपर्ने पहिलो चोटि हाम्रो स u ्गलिया थियो। म त्यतिबेला धेरै जवान थिएँ, तर म हाम्रो कुराको हरेक क्षण सम्झन्छु। मलाई मिसाइलहरू र shaperling चारैतिर उडान र चिच्याउने आवाजको आवाज याद छ। यो एक दर्दनाक अनुभव थियो, तर भर मा, हामी पक्का छौं कि हामी चाँडै फिर्ता हुनेछ।
त्यसो भए, फेरि 10 वर्ष पछि यो फेरि भयो। नरसंहारभरि, मेरो परिवार र म हाम्रो घर 10 पटक भन्दा बढी भाग्नु पर्यो। सबैभन्दा लामो हामीले हाम्रो छिमेकबाट टाढा बस्नुपर्यो जुन तीन महिना थियो। तर हामी कहिले पनि टाढा गयौं। अत्यन्तै गाह्रो अवस्थाको बाबजुद पनि हामी दक्षिणतिर भाग्ने थियौं। हामी उत्तरमा बस्यौं।
शुन्पायाले यस युद्धको अवधिमा डिसेम्बर 202 in मा पहिलो आक्रमणको साथ र दोस्रो आक्रमणको सामना गर्यो। दोस्रो अचानक बिहान थियो जबकि बासिन्दाहरू अझै पनि उनीहरूको घरमा थिए।
जब यो इजरायली ट्या ks ्हरू शुन्पामा पुगे, उनीहरूले बजार र पुराना रिपोरेन्टहरू, विद्युत् पोलहरू र पानी पम्पहरू लक्षित गरे, धेरै क्षेत्रहरू क्रमबद्ध नगरी तिनीहरू अपरिचित भएसम्म। एक पटक व्यस्त सडकहरू खरानीले नष्ट गरे।
मेरो परिवारको घर बम बम विस्फोट भएको थियो र आंशिक रूपमा नष्ट गरियो। मेरो हजुरबुबाको भूमि या त बचाइएको थिएन। जुन पुस्ताहरू पुस्ताका छन्, त्यसले फलस्वरूप स्वादहीन तुल्यायो, उखेलेको र जलाइयो।
उसको भद्राक्षको ग्रोभको चोटले मेरो हजुरबुबाको लागि धेरै प्रमाणित गर्यो। विनाशकारी समाचार सुनेपछि उहाँ तीन महिनाभित्रै बित्नुभयो।
आज, हामी फेरि फेरि विस्थापित हुने प्रत्याशाको सामना गर्दछौं। शर्जुयालको पूर्वी भागका जनताले इस्रायली सेनाबाट फेरि जोखिममा भाग लिएको छ। हामीलाई थाहा छैन के अर्को के हुन्छ। मानिसहरू डराउँछन् तर अझै बाँकी छ भन्ने आशा गर्छन्।
यस वर्ष, भूमि दिन सीमाना दिन बोल्छ: हामी यहाँ रहेका निरन्तर उज्ञाराल युद्धको बाबजुद पनि हामी उभिरहेका छौं र हामी अझै उभिरहेका छौं। हामी हार मान्दैनौं।
यस दिन, मलाई डा हीरको कविता याद आउँछ:
हे पृथ्वी
अंगालो मलाई
र मलाई कडा समात्नुहोस्
वा मलाई निहुर्नुहोस्
अब दुःख दिन।
म तिमीलाई माया गर्छु
मलाई समात्नुहोस्।
मलाई धनी बनाउनु भयो।
मलाई फोहोर बनाउनुहोस्।
गयो सम्पूर्णताका दिनहरू हुन्।
बन्दुक मानवताको शब्दहरू हुन्।
मसँग खानेकुरा छैन तर काँडाको,
कुनै खेल छैन तर सास।
सैनिकका लागि उच्च महसुस गर्न आवश्यक छ।
हे पृथ्वी,
यदि जीवनमा म चोट पुर्याइरहेको छु भने
तपाईं जन्म दिनुहुन्छ तिमी बच्चा जन्म दिनु पर्छ।
हे पृथ्वी।
यस लेखमा व्यक्त गरिएको विचारहरू लेखकको आफ्नै हुन् र अल आपूर्राको सम्पादकीय अडान झल्काउँदैन।
